رنجشی نیست

خداجون کمکم کن ...

سر دوراهی سختی ام ..

خودت کمکم کن ..

در این زمانه‌ی بی های‌و‌هوی لال‌پرست

آدمـــهــا ، نــمـی فـهمـنـت .... تـرجـمـه ات مـیـکـنـنـد ؛ آن هـم بـه زبـان خـودشـان

صبـــــــورم ، امـــــا مــــی تــــــرســــــم . . .

می تــــرســــــم از روزی که مجبــــــور شـــــوم ســـکـــوت کنــم . . .

تو آن روز ، برای اولین بار ، مفهوم "دیر شدن " را خواهی فهمیـد . . .

قلب من با تو بود ...

وقتی رفتی

آن لکه ی سه بعدی قرمزرنگ را هم باخودت بردی !

حالا سمت چپ سینه ام جای خالی تو را حس میکنم ...

مدادقرمز دوران کودکی ام را برمیدارم ...

جای قبلی قلبم یک قلب میکشم

و تویش را رنگ قرمز میزنم

حالا من هم قلب دارم ...

حسش میکنم

و میدانم

بازهم میتوانم عاشقت باشم...

حالا که رفته‌ اَم ...

هر روز

پشت پنجره می‌ایستی

به « شاید دوباره برگردد! » فکر می‌کنی ...

چه فایده !

هیچ‌کس

حتی به اشتباه

دو بار به کوچه‌ی بُن‌بست نمی‌رود...

شبــهایم پــُــر شــده از خواب هایی کـ در بیــداری انتظارش را دارم

می دانــی بیا بنشین اینجــا تا برایت کمــی دَردُ دل کنم ...

از تو چــه پنهان ، شبهــا در خواب ، رخت ِ عروســی را به تن دارم

کـ دامادش تــویـــی

خوشحال کننــده است نــه ؟

اما همیشــه رخت ِ عروســی ، خبــر از مــرگ بوده !!!

نکنـــد نیاییُ من اینجــا از غصه دلتنگــی ِ نیامدنت

بمیـــرم ؟!!!

تو تعبیـــر ِ خواب بلــدی دلکــــم ؟

بیــا تعبیـــر کن کـ تا تو فاصلــه ایی نمــانده

بیــا و دلخــوشیم را برایم به باور تبدیل کن

فقط بیـــا

بودنتـــ را می خواهم ... "

از ماه

دلگیرم ...

از عالم و آدم دلگیرم ...

دوست دارم تنها باشم ...

از همه آدمها بیزارم .........

از خودم از این زندگی و از همه اطرافیانم بیزارم ..

کاش میشد

کاش میشد که نباشم ...... 

حس می کنم دارم دق می کنم ..

دارم دیونه میشم ..

خدایا کمکم کن ....

فقط تویی که می تونی ..

فقط تویی که بین این همه آدم آرامش بخشی و تکیه گاهم ..

خدایا کاش حالم را بدانی
نگاهم را
به چشمانم بخوانی
خدایا دل تو دادی
جرم من نیست
تو عشق را آفریدی
جرم من نیست
اگر در آتشم اندازی از عشق
مرا دوزخ تو دادی
جرم من چیست؟!

بیزارم از این خواب ها
که هر شب مرا به آغوش تو می آورند
و صبح …
با اشک
از تو جدایم می کنند

به جرم وسوسه...::
چه طعنه ها که نشنیدی حوا ::...!
پس از تو...::
همه تا توانستند آدم شدند::...!!!
چه صادقانه حوا بودی...::
و چه ریاکارانه آدمیم

بے تـــــو
چشـــــم دیدن
چیــزهایے را که
با تـــــــو
دیده ام را نــــدارم

هر بار که تورا یاد میکنم
گم می شود تکه ای از من ، در من !
همین روزهاست که تمام شوم

زن که باشی
درباره‌ات قضاوت می‌کنند,
در باره‌ی لبخندت
که بی‌ریا نثار هر احمقی کردی
درباره‌ی زیبایی‌ات
... .........که دست خودت نبوده و نیست
درباره‌ی تارهای مویت
که بی‌خیال از نگاه شک‌آلوده‌ی احمق‌ها
از روسری بیرون ریخته‌اند
درباره‌ی روحت، جسمت
درباره‌ی تو و زن بودنت، عشقت، همسرت
قضاوت می‌کنند
تو نترس و زن بمان
احمق‌ها همیشه زیادند
نترس از تهمت دیوانه‌های شهر
که اگر بترسی
رفته رفته
زنِ مردنما می‌شوی...

دستم به تو که نمی رسد
فقط حریف واژه ها می شوم !
گاهی هوس می کنم
تمام کاغذهای سفید روی میز را از نام تو پرکنم ...
تنگاتنگ هم بی هیچ فاصله ای !!
از بس که خالــی ام از تو ...
از بس که تو را کـم دارم ...

صبرکردن دردناکه !

فراموش کردن دردناکتر..!

ولی دردناکتر از همه اینه که ندونی باید صبرکنی یا فراموش!!!

شبهـــــا زیــــر دوش آب ســرد..
بی صدا رها می کـند,
بــغض زخم هایـَش را...
و هــمه می گــویند...
خــــوش بــــه حــــالـش
چــــه آســــان فــــرامــــوش کــــــرد!!!

تموم شهر خوابیدن

من از فکر تو بیدارم
یه روز میفهمی از چشمهام

چه احساسی بتو دارم ...

خوشبختیت آرزومه ...

حتی با من نباشی ..

حتی از خاطره هامون جداشی .........

ديگر دلم براي هيچكس تنگ نمي شود

انسانها تنهائیت را پر نمیکنند.
فقط خلوتت را میشکنند
هرچه انسانهای اطرافت بیشتر باشند خلوتت اشفته تر
و
تنهائیت تنهاتر میشود

زمن بگذر که من افسانه بودم شرابه تلخ در میخانه بودم مرادر دست غم بگذار و برگرد که من با زندگی بیگانه بودم.

پیراهن نگاه مرا مکش از پشت ....

این روزها پراز تناقض ام